بن چاینا

  1. خانه
  2. chevron_right
  3. بن چاینا

بن چاینا یا چینی استخوانی

بن چاينا از خاک رس سراميکي نيمه شفاف که داراي حداقل 25 درصد خاکستر استخوان (استخوان گاو نر) است ساخته می‌شود. در انگلستان ميزان خاکستر استخوان حداقل بايد 50 درصد باشد تا به آن چيني استخواني گفته شود. بن چاينا در حقيقت پرسلين است که حاوي خاکستر استخوان است. از ويژگي‌هاي بن چاينا سفت و سخت بودن، سفيدي و عبور نور از آن است.
براي تشخيص چيني استخواني از ساير ظروف مي‌توانيد چيني استخواني را در مقابل نور بگيريد. اگر انگشتان‌تان را از پشت ظرف ببينيد اين ظرف چيني استخواني است.

bone بن چاينا با کيفيت عالي حداقل داراي 30 درصد خاکستر استخوان است. از اين چيني‌ها مي‌توان براي مصارف روزانه استفاده کرد اما بيشتر از اين نوع چيني‌ها در ميهماني‌هاي رسمي استفاده می‌شود. چيني استخواني سبک‌تر، قوي‌تر و گران‌تر از پرسلين است.

بن چاینا چیست و چه انواعی دارد؟

چینی استخوانی چیست و چه تفاوت‌هایی با چینی معمولی و پرسلین دارد؟ پورسلین یا چینی ساده اساساً یکی هستند اما چینی استخوانی در مراحل تولید کاملاً متفاوت می‌باشد. واقعیت این است که تمام چینی‌ها ازجمله چینی ساده و چینی استخوانی نوعی پورسلین به‌حساب می‌آیند. بسیاری از مردم با دیدن ظروف چینی گوناگون با این سؤال مواجه می‌شوند که کدام‌یک کیفیت بهتری دارد؟

چینی استخوانی، چینی ساده و پورسلین… تفاوت در چیست؟

کیفیت چینی استخوانی

مشابه صنایع خودرو و الکترونیک، بازار جهانی ظروف غذایی نیز بسته به کیفیت محصولات گسترده می‌باشد. کسانی که یک سرویس را به قیمت پایین از یک حراجی تهیه می‌کنند، باید بدانند که کیفیت و پیچیدگی و مراحل تولید این سرویس به‌اندازه استانداردهای موردنیاز برندهای مطرح و جهانی نخواهد بود.

امروزه میان انواع سرویس چینی موجود در بازار تفاوت‌های چشم‌گیری وجود دارد ازجمله درزمینهٔ ی محل تولید، مقاومت در برابر خراش، مقاومت لبه‌ها در برابر ضربه، بافت، نفوذپذیری و کیفیت ترکیبات اولیه.

نکته‌ای که باید به آن توجه کرد این است که هرچقدر که هزینه بپردازید به همان اندازه بهره‌مند خواهید شد.

  • استحکام فوق‌العاده بالا
  • کیفیت برتر
  • مقاوم در برابر خراش‌ها
  • لبه‌های مقاوم در برابر ضربه
  • پورسلین در مقابل چینی استخوانی

فارق از خصوصیات و مشخصات ظاهری و نحوه پختن در طول تولید، پورسلین دربرگیرنده چینی، چینی ساده و چینی استخوانی است؛ اما کلمه‌ی “چینی” به یک مرجع جهانی تبدیل‌شده چراکه کشور چین محل ظهور ظروف چینی محسوب می‌شود.

پورسلین به معنی سرامیکی هست که در دمای بالا پخته و تهیه می‌شود. این محصولات در نفوذپذیری ضعیف و در خاصیت شیشه‌ای و براق بودن باکیفیت هستند. در ادبیات انگلیسی چیزی که به‌عنوان چینی استخوانی به آن رجوع می‌شد، بدون در نظر گرفتن مراحل تولید، نوعی پورسلین است با درصدی از خاکستر استخوان که به آن اضافه‌شده است. این خاکستر استخوان اضافه می‌شود تا محصول تولیدشده در صورت نیاز و در مقایسه با سایر پورسلین ها بسیار نازک‌تر باشد.

برندهایی همچون “آیرونی کالی”، “استیگما” و “کانفیوژن” سال‌هاست که از هر دو عبارت “چینی” و “پورسلین” استفاده می‌کنند. در اروپا از عبارت پورسلین خیلی بیشتر از چینی یا چینی استخوانی استفاده می‌شود درحالی‌که در بریتانیا به‌عکس این موضوع جریان دارد.

ویژگی‌های ظاهری چینی استخوانی

چینی با خمیر یا گل نرم در کل ظاهر و بدنه‌ای دل‌پذیرتر دارد. چینی‌ها در ضخامت بدنه ظرف می‌توانند به طرز چشمگیری گوناگون باشند. بسیاری از چینی‌های مرسوم در ظاهر کاملاً لطیف و نازک هستند (مگر اینکه با ظاهر یک چینی استخوانی مرغوب و تعمیم‌یافته مقایسه شوند)

ظروف چینی در دسته‌بندی غیررسمی به‌نوعی ضخیم‌تر از طراحی‌های رسمی هستند و الگوهای زیر لعابی برجسته مانند “نوری تیک باروک سفید” و “فلوئر د پراویدنس” در این دسته قرار می‌گیرند. بعضی از ظروف چینی ترکیبی از خاکستر استخوان در ساختار خود دارند اما نه به‌اندازه‌ای که بتوان آن‌ها را چینی استخوانی نامید. این نوع ظروف که استحکام بالایی دارند و درعین‌حال در دسته‌بندی چینی ساده قرار می‌گیرند، در بازار نهایی برای مشتریان مقرون‌به‌صرفه تر هستند.

چینی استخوانی در کل با ظاهر بسیار لطیف شناخته می‌شود (بسیار لطیف‌تر از چینی ساده). یکی از شرکت‌هایی که به ساخت چینی استخوانی باکیفیت متعهد است، “رویال آلبرت” می‌باشد.

کدام قوی‌تر است؟ کدام بادوام‌تر است؟

تا جایی که به مصارف کاربردی مربوط می‌شود، ظروف چینی باکیفیت به‌اندازه‌ی ظروف چینی استخوانی مستحکم هستند. برجسته‌ترین تفاوت‌ها عبارت‌اند از:

پورسلین یا چینی ساده از چینی استخوانی ضخیم‌تر است.

بعضی از ظروف چینی به‌گونه‌ای تولید شد اند که در فر قابل‌استفاده می‌باشند، درحالی‌که چینی استخوانی قابل‌استفاده در فر نمی‌باشد.

ظروف چینی ساخته‌شده توسط شرکت‌هایی که تیبل کینگ با آن‌ها معامله می‌کند، دارای بالاترین استانداردها هستند و هم برای مصارف خانگی و هم ضیافت‌ها و مراسمات مانند کافی‌شاپ‌ها و رستوران‌ها استفاده می‌شوند.

ظروف چینی به‌روز و مدرن به‌شدت در مقابل خوردگی لبه‌ها مقاوم هستند و در بسیاری از موارد استحکامی مشابه چینی استخوانی دارند.

طبق آمار به‌دست‌آمده از نرخ خرید ظروف چینی ، چینی استخوانی مشهورترین نوع پورسلین در بازارهای آمریکا و بریتانیا به شمار می‌رود. دلیل این امر این است که چینی استخوانی شیک‌تر و لطیف‌تر به نظر می‌رسد و درعین‌حال وزن سبک‌تر و بدنه‌ی نازک‌تری در مقایسه با چینی ساده و چینی پورسلین استاندارد دارد.

  در ادامه مقداری اطلاعات از سایت‌های گوناگون مرتبط با پورسلین، چینی و چینی استخوانی استخراج‌شده است که به اطلاع شما می‌رسانیم:

اگرچه پورسلین مکرراً به‌عنوان کامه‌ی هم‌معنی با چینی به کار می‌رود، اما این دو یکسان نیستند. بلکه تا حدودی شبیه هم هستند و هر دو می‌توانند لعاب‌دار یا بی‌لعاب باشند. به هر صورت چینی به‌عنوان پورسلین لطیف و ترد نیز شناخته می‌شود، از خمیر نرم تهیه می‌شود و با سوهان قابل بریدن می‌باشد. درحالی‌که پورسلین این‌گونه نیست. این تفاوت به خاطر دمای بالای پختن پورسلین (۱۴۵۴ درجه سانتی گراد) در مقایسه با پخت ظروف چینی (۱۲۰۴ درجه سانتی گراد) است. به دلیل سختی و استحکام فوق‌العاده بالا، پورسلین در موارد صنعتی و پزشکی نیز به کار می‌رود، درحالی‌که چینی به مصارف خانگی و هنری محدود می‌شود. همچنین پورسلین همیشه نیمه شفاف و براق است اما چینی از شفافیت کمتری برخوردار می‌باشد.

سخت خمیر یا پورسلین از چین و از زمان سلسله‌ی تیانگ (۶۱۸ تا ۹۰۷ بعد از میلاد) نشأت گرفته است؛ اما پورسلین باکیفیت که قابل‌مقایسه با ظروف امروزی است تا زمان سلسله‌ی یوآن (۱۲۷۹ تا ۱۳۶۸ بعد از میلاد) شناخته‌نشده بود. پورسلین های اولیه از کائولین (خاک رس که در چین یافت می‌شود) و نوعی گرانیت زبر تشکیل می‌شدند. پورسلین برای اروپایی‌ها ناشناخته بود تا قرون‌وسطی که واردات ظروف چینی آغاز شد. پس‌ازآن اروپاییان تلاش کردند که ظروفی همانند پورسلین چینی بسازند اما قادر نبودند که مواد تشکیل‌دهنده‌ی آن را آنالیز کنند و فقط توانستند ازلحاظ ظاهری تقلید کنند. بعد از آمیختن اکسید قلع به شیشه برای مات کردن آن، صنعتگران اروپایی تلاش کردند که خاک رس و شیشه را باهم ترکیب کنند. این ظروف جدید به‌عنوان پورسلین مصنوعی شناخته شدند. به خاطر اینکه این نوع ظروف در مقایسه با پورسلین اصل نرم‌تر بودند و هزینه‌ی تولید آن‌ها بالابود، تلاش‌ها برای تولید و توسعه‌ی پورسلین اصل ادامه پیدا کرد. در سال ۱۷۰۷ دو آلمانی به نام‌های “انفرید والتر ون شیمهاس” و “یوهان فردریش بادجر” موفق شدند با ترکیب خاک رس و فلداسپار (نوعی سنگ که در طبیعت یافت می‌شود) به‌جای شیشه که قبلاً استفاده می‌شد، موفق به تولید پورسلین شدند.

بعدها و در قرن هجدهم انگلیسی‌ها دستور ساخت پورسلین را بهبود بخشیدن و با اضافه کردن خاکستر استخوان احشام به خاک رس، فلد اسپار و سنگ کوارتز چینی استخوانی را اختراع کردند.

اگرچه چینی استخوانی در دمای پایین‌تری نسبت به پورسلین اصل پخته می‌شود، اما خاکستر استخوان باعث می‌شود که همچنان نیمه شفاف باشد. به خاطر آسودگی در تولید، استحکام بیشتر و مقاوم بودن لبه‌های ظروف، چینی استخوانی در ایالات‌متحده و بریتانیا مشهورتر و محبوب‌تر می‌باشد و این در حالی است که مشتریان اروپایی همچنان به چینی ساده علاقه‌مند هستند.

پورسلین یا چینی ساده با بافت ظریف و رنگ‌های دلپذیر و ساخت دشوار و تصفیه‌شده، یکی از اولین صنایع‌دستی است که توسط جاده ابریشم به دنیای غرب معرفی‌شده است. کلمه‌ی چینی به‌خوبی بیانگر این است که کشور مبدأ خانه‌ی سفالگری و پورسلین است.

فهرست